آسمون نارنجي يه گل

هفته پيش اتفاقي به يه وبلاگي خوردم ،فروشگاه بود،جو گير شدم يه دي وي دي آشپزي حاوي دستور پخت هزاران نوع غذا و دسر و سفره آرايي،سفارش دادم،فقط و فقط 5هزار تومن.چنان هم خوشحال و مسرور كه به جاي اينكه برم 300هزار تومن بدم و وقت بذار برم كلاساي خانوم حسني تا بشم يه كدبانو،حالا با 5هزار ميشم چندتا كدبانو.
بعد كه با كلي ذوق واسه داداش جان تعريف كردم گفت من با هزار تومن ميتونستم برات بخرم.منم واسه اينكه دوماغم بيشتر نسوزه گفتم خب اين اورجينال،كپي نيست،من ماشين نمي دزدم،كيف نمي دزدم،فيلم هم نمي دزدم.
ديروز دي وي دي هه رسيد دستم،برنامه هاش مال زماني كه تازه دوربين به ايران وارد شده بود،فكر كنم اولين برنامه هاي برنامه خانواده بود،خانوماي اشپز هم اون مانتوهاي گشاد اوپل دار تنشون با روسرهاي كه زير چونه با گيره سفت ميميكردن و يه طرفش رو مينداختن رو شونه شون.با كيفيتي فوق العاده افتضاح،تازه كپي.)):
داداشي ميگه ادم ميره مغازه بهش جنس قالب ميكنن،چه برسه به اين كه نديده و نشناخته )):
خير سرش فروشش از طريق سايت معتبري بود.

نوشته شده توسط يه گل در |  لینک ثابت   • 

يه طور خاصي شرطي شدم به صداي اذان صبح و حس تشنگي شديد.اين شرطي شدنم الان ديگه تبديل شده به يه حس ششم.چند سال كه هر وقت بعد سحري يه هو زبونم ميچسبه به كام دهنم،لباهام يه هو خشك مي شه ميدونم كه حتما وقت اذان.الان 13/14 سال كه روزه ميگيرم با حس تشنگي شديد اول مسابقه ،حس بيچارگي و آخيييي ميكنم؛اينكه تا شب چطور ميخوام دوام بيارم.يه حس بدبختي و اضطراب شديد.بعد كه كمي كه ميگذره دستم مياد كه چطوري تشنگي رو از بين ببرم.

امروز سر اين حس تكراريم ياد روزگار خودم افتادم ياد روزها و ماههاي اوايل دانشجويم و زندگي تو خوابگاه،كه غصه و اضطراب 4سال زندگي تو غربت از همه زندگي ساقطم كرد.

ولي بعد 4سال فهميدم كه نه همچين هم بدبخت نبودم،حيف دير فهميدم زماني كه كار از كار گذشته بود و من را افسرده بودن رو خوب ياد گرفته بودم.

الان فهميدم اكثر مشكلات ما ادما مثل همون غصه اول صبح روزهاي روزه داري من.بيشتر از خود مشكل،فكر و غصه ش كه ما رو از پا در مياره.درست مثل استرس قبل امتحان،مثل اضطراب قبل يه ديدار،استرس مرگ عزيزي

زماني كه وارد مسله ميشيم خود به خود مشكل حل ميشه.اين روزا مدام اين حرفا رو واسه خودم تكرار ميكنم كه مثلا يه خودم روحيه بدم كه زندگي انقدرا هم سخت نيست كه ترس بيكاري و....همه وجودم رو گرفته.

نوشته شده توسط يه گل در |  لینک ثابت   • 

من به شخصه مخالف 100% ازدواج موقت نيستم.فقط از اين قسمت تعددش بدم مياد،اينكه مردي همزمان چندتا زن داشته باشه چندش اور.
از اين عكسا فقط خوشم اومدم.باحالن،نه؟

نوشته شده توسط يه گل در |  لینک ثابت   • 

ماه رمضون امسال اصلا برام حال و هواي ماه رمضوني نداره.نه كيف روزه داري نه ضعف روزه داري.انگار نه انگار كه دارم يه كار معنوي ميكنم.هيچ تاثير آشكاري رو روحيه و حس هام نذاشته.

عجيب اينكه امسال خيلي كم احساس گشنگي و تشنگي ميكنم(فقط در حد يه دل ضعفه كوچيك) علي رغم اينكه تابستون و روزا بلند و هوا گرم.

من ادم شكمويم.با اينكه از اضافه وزنم ناراضيم ولي هيچ وقت نتونستم حس لذت بخش خوردن ظرف سوم ماكاروني رو بفروشم به حس زيباي خوش اندامي،اونم تو اوج جووني.ولي عجيب كه اين روزا گشنمه نميشه،ديشب طي اس ام اس بازي سر يه مطلب مهم با يكي از دوستان،تا ساعت 3صبح بيدار بودم،موقع خواب شديد احساس ضعف و گشنگي مي كردم به اميد 2ساعت ديگه و سفره سحري خوابيدم حالا دل غافل كه خواب مونديم و من بي سحري.الان ساعت 5:30 عصر و من فقط كمي دلم غيژ غيژ ميكنه،اندازه همين بي ميليم به غذا به دعا هم بي ميل شدم،ديگه دعاي افطار خوندن هم برام كيف نداره.

دلم تنگ شده براي تند تند دعا كردناي ما رمضوناي گذشته.وقتي دوتا از قشنگتيرن و نارنجي ترين حسام يه جا توي اوج به هم مي رسيدن از ذوق و كيف حس مي كردم خوشبخترينم،زماني كه خدا بهم نگاه ميكرد و منتظر بود خواسته هام رو بشنوه و خرمايي كه تو دستم بود و ميتونستم بخورم.ذوق خوردن نميذاشت كامل دعا بكنم،اخه اگه قرار بر اين بود كه تا زماني كه از دعا كردن لذت مي برم خرما به ددست بمونم كه .....)): وقتي طاقتم طاق ميشد ديگه دعاهام رو زمزمه نميكردم تو يه ان همه رو از دلم مي گذروندم و.... ميخورم،واي فكر كردن بهش هم لذت بخش.

ولي تو دو هفته گذشته يه مثقال از اين حس نارنجي رو هم تجربه نكردم.

آخه اين روزا هيچ حسم و كارم و فكرم نارنجي نيست،زرد زردم،خسته خسته.

نوشته شده توسط يه گل در |  لینک ثابت   •